در اوایل دهه نود، پیش از نوسازی گسترده بسیاری از محله‌های فقیرنشین نیویورک، چندین جوان از پیشینه‌های بسیار متفاوت، خانه‌های از هم پاشیده خود را ترک کرده و به خیابان‌های بی‌رحم شهر پناه بردند. آن‌ها که با عشق به اسکیت‌بورد متحد شده بودند، خانواده‌ای تشکیل دادند و سبک زندگی منحصربه‌فردی را پایه‌گذاری کردند که در نهایت الهام‌بخش فیلم جریان‌ساز و جنجالی «بچه‌ها» به کارگردانی لری کلارک در سال ۱۹۹۵ شد.

دش اسنو زندگی مرفه خود را رها کرد تا در اواخر دهه ۱۹۹۰ به عنوان یک هنرمند خیابانی در مرکز شهر نیویورک راه خود را بسازد. او که از یک گرافیتی‌کار بدنام به یک ستاره بین‌المللی هنر تبدیل شد، شب‌های پر از مواد مخدر و الکل خود را در کنار خانواده جایگزینی که با دوستان و هنرمندان همکارش، رایان مک‌گینلی و دن کولن تشکیل داده بود، پیش از مرگش بر اثر اوردوز هروئین در سال ۲۰۰۹ مستند کرد. پرتره استثنایی شریل دان با بهره‌گیری از آثار فراموش‌نشدنی اسنو و تصاویر آرشیوی، زندگی بسیار کوتاه، پر از افراط و خلاقیت او را به تصویر می‌کشد.